Personal experiences: Sean

Ik ben altijd gefascineerd geweest door piercings en tattoos, van jongs af aan. Mede omdat alle bands en artiesten waar ik fan van was en ik later zelf mee op verschillende podia kwam te staan, zelf hevig getattoeerd en gepierced rondliepen.
Mijn eerste piercing liet ik schieten toen ik 14 was: bovenaan mijn oor, in het kraakbeen. ‘Schieten’ zeg ik wel, met zo’n pistooltje, want echt piercen deden ze daar niet... in de plaatselijke kledingwinkel.
Wat jaren later ging ik dan ook voor een wenkbrauwpiercing, een pijnlijkere ervaring die bovendien enkele maanden later naar buiten groeide en ik zo terug zonder kwam te zitten. Slecht geschoten of gewoon afgestoten door mijn eigen lichaam? Ik zal het nooit weten, maar ik had het toch alweer gehad.
Toen we met Nailpin onze eerste plaat gingen opnemen, vond ik het tijd voor een nieuwe ervaring en liet ik mijn twee oorlellen piercen en stretchen, een proces waarbij je beetje bij beetje je oorlel laat uitrekken, zodat er een ‘opening’ te zien is. Ik wisselde sindsdien een paar keer het soort stretches dat ik in had (zilverkleurig, hout, dicht, open, zwart), maar de grootte is steeds 10mm gebleven.
Het is pas daarna dat ik voor mijn eerste tattoo gegaan ben, omdat ik eindelijk, na het zolang gewild te hebben, écht wist wat ik wilde laten zetten. Ik ging voor een embleem met m’n initialen erin op de achterkant van mijn rechter biceps, net zoals enkele drumhelden van me (Buddy Rich, Gene Krupa) in de jaren ’40 en zelfs ’30 op hun basdrum hadden staan. Ik was toen 23.
Het deed minder ‘pijn’ dan ik verwacht had: alsof er met een naald in je arm gekrast wordt, maar op een aangename manier, zeker en vast omdat je gewoon niet kan wachten om het resultaat te zien, iets wat op dat moment sterker is dan de ‘pijn’.
Toen had ik de smaak te pakken en ben ik geregeld terug gegaan naar dezelfde tattoeëur, Joe Dynamite van Glorybound Tattoo in Antwerpen: microfoon achteraan op mijn linkerbiceps, ‘Family’ op de binnenkant van mijn linkerarm, volumeknop op mijn enkel (gaat tot 11, zie Spinal Tap!), switch achter m’n oor,...
Maar het leuke aan tattoos, naast de eeuwige herinnering aan dat specifieke moment in je leven dat je ze nam, vind ik ook het langsgaan bij verschillende tattoo artists. Zo ging ik voor de Griekse termen voor de 3 basisbeginselen van muziek (melodie, ritme, harmonie) bij Haraï Tattoo in Gent. Een fijne ervaring, aangezien ik deels in de shop en deels bij Jean thuis getattoeëerd werd: links en rechts op de ribben en onderaan de rug, wat hard op de tanden bijten was.
Mijn laatste aanwinsten (uil, herfstbladeren en “All’s Well That Ends Well” op de borstkas en de ‘Disney’-sleeve op mijn rechterarm die nog steeds moet afgewerkt worden, hopelijk eind dit jaar of begin 2011) zijn dan weer afkomstig van John Montgomery, een steengoede tattoo artist uit Redlands, California (Grand Tattoo Lodge). Hem leerde ik kennen via Brendon, zanger van Panic At The Disco, toen we samen een paar shows deden. John had lotusbloemen op Brendon’s arm gezet die ik erg cool vond en iets later lag ik dus ook bij hem op de tattoo bank in, toen nog, San Bernardino.
Naast de vele tattoo liefhebbers en mensen die ‘het zelf niet zouden willen, maar mijn tattoos wel erg mooi vinden’, krijg ik natuurlijk ook vaak de vraag “Maar wat als je nu ouder bent en je krijgt er spijt van? Dan zit je er wel mee..?”. Wel, laat ik de vraag herformuleren: Wat als ik later oud ben en ik zit in mijn zeteltje en denk “Waarom heb ik eigenlijk nooit een tattoo (of piercing) genomen? Nu is het te laat.. en daar heb ik spijt van..” ? Ik heb liever spijt van iets dat ik gedaan heb, dan van iets dat ik niet gedaan heb, zeg maar.
Natuurlijk draag je wel een bepaalde verantwoordelijkheid: als je jezelf in je nek of op je handen laat tattoeëren bv, dan moet je beseffen dat sommige mensen, werkgevers, familieleden.. daar negatief op gaan reageren. Vandaar dat ik zelf nog altijd al m’n huidige tattoos kan bedekken met lange mouwen e.d. als ik het nodig acht. Elke tattoo betekent ook iets voor me en de herinnering aan dat moment in je leven, toen je ze liet zetten, maar ook wat die bepaalde tattoo voor jezelf inhield toen je ze nam, zal voor eeuwig in je geheugen gegrift blijven, als een dagboek dat je schrijft, op je lichaam... en dat vind ik er zo mooi aan.

- Sean

Back